No i co z tą studnią… w Ngoswak?

Woda – dobro, bez którego życie nie istnieje.
Dobro, którego najwięcej zużywamy, często bezwiednie…
To skarb, którego deficyt dotyka dwa miliardy ludzi na świecie

Rok temu nasi przyjaciele rozpoczęli działalność wolontariacką w Afryce, w Tanzanii, wśród Masajów. Wpasowując się w ich kulturę, obserwowali, uczyli się ich spojrzenia. Bo nie chodzi o to, by wkraczać w czyjeś życie i zmieniać je na lepsze (czyt. na swoje).

Różnic jest ogrom, a za tymi różnicami, kulturowymi, społecznymi, klimatycznymi… ciągnie się wiele potrzeb. Największą z nich jest woda, a właściwie dostęp do niej. Dostęp do czystej wody pitnej.

W wioskach masajskich, w bomach nie ma bieżącej wody, nie ma wodociągów. Są zbiorniki przy studniach z wodą nadającą  się mniej lub bardziej do picia. Są zbiorniki na deszczówkę, z wodą techniczną. Są koryta rzek, w których można kopać dołek i woda w końcu się pojawi. Są. I jeśli ma się szczęście, to taki zbiornik jest w odległości 3 kilometrów od domu. Przejście przez busz z 20 litrowym baniakiem wody zajmuje tylko 2 godziny. W jedną stronę. Najczęściej robią to Dzieci i kobiety.

Nasi przyjaciele założyli ośrodek dla wolontariuszy, przy nim powstało przedszkole oraz punkt pomocy – centrum wpływu, miejsce nauki angielskiego i wtedy… zaczęli marzyć o studni.

Bo woda to lepsze warunki życia i szansa, że więcej Dzieci pójdzie do szkoły zamiast każdego dnia wyruszać na wędrówkę po wodę.

Rozpoczęliśmy zbiórkę na budowę studni. Prace przygotowawcze trwają od roku. Zbiórka funduszy. Wreszcie wielka radość, bo zebraliśmy 70 tys. zł na budowę! Dalej: poszukiwanie wykonawcy, który wywiąże się z ustaleń. Poszukiwanie wody – miejsca, gdzie na pewno wybije woda. Papierologia urzędowa…

I w końcu 3 lutego wjechał sprzęt. Cel – odwiert na 200 m.

Idzie im wolniej niż zakładali. Na 70 metrach zepsuła się maszyna. Teraz są przy 150 m. Odwiert może potrwać kilkanaście dni. Czekamy pełni nadziei na lepsze jutro ❤️